ஆம்லெட் எகாநோமி தியரி – என் இலங்கை பயண கட்டுரைகள்-1

ஆம்லெட் எகாநோமி தியரி – என் இலங்கை பயண கட்டுரைகள்-1

“என்னது ப்லிய்ட்டு கான்செல்லா????” என்று வாயை பொலந்ததொடு எதிரில் இருந்த தொசையை அப்படியெ தொடம வெச்சுட்டேன். என்னடா இது ஒரு பெரிய மேட்டர்ரான்னு நீங்க நெனைக்கறது தெரியுது- நான் தொசையை தொடாதது அதிசயம் அல்ல. எது அதிசயம் என்றால் என் எதிரில் அமர்ந்து இருந்த என் நண்பர்கள் எல்லாம் நான் தோசையை தொடாமல் வைத்து விட்டதை வாயை போலந்து பார்த்தது தான். அப்படி என்ன அந்த தோசையில் என்று நீங்கள் யோசிக்கறத்துக்கு முன்னாடியே சொல்லிடறேன் அது ஒரு சதா மசாலா தோசை தான். ஆனால் அந்த தோசைக்கு நான் பட்ட பாட்டிருக்கே – அஞ்சு நாளா தோச தோசன்னு ஆயிரம் கிலோமீட்டர் அலைஞ்சது - அதுதான்ங்க இங்க மேட்டரு.

இலங்கை என்னும் ஸ்ரீலங்காவுக்கு ஒரு வாரம் சுற்று பயணம் போன பொது நிறைய பேறு நிறையவே அட்வைஸ் சொன்னாங்க. இலங்கையில இப்படி இருக்கும் அப்படி இருக்கும், இப்படி நடந்துக்கணும் அப்படி நடந்துக்கணும்னு. ஆனா எந்த எழவெடுத்த நாதாரி பயலும் கடைசி வரைக்கும் சொல்லவேயில்ல சாப்பாட்டுக்கு அங்க நீங்க டிங்கி தான்டா அடிக்கனுமுன்னு. தப்பா நெனக்காதீங்க என் கிட்டக்க காசு நிறையவே இருந்துச்சு – நம்ம ஊரு ரூபா ஒண்ணுக்கும் அவங்க ரூபா ரெண்டுன்ன தாராளமா செலவு பண்ணலாம்லா. ஆனா அந்த ஊர்ல எறங்குன முதல்லா சோறு தண்ணி கண்ணுலயே படலங்க. எந்த ஹோட்டல்லுக்கு போனாலும் ஆப்பம் இடியாப்பம்ன்னு இந்த ரெண்டு தான் குடுக்கறணுங்க திங்க – வேற எதுவும் தெரியல அவங்களுக்கு. மிஞ்சி போனா பரோட்டா போடறானுங்க – அதுவும் ஆறிபொய்யி.

அதுக்கும் தொட்டுக்க என்ன தெரியுமா? கருவாட்டுக் கொழம்பும் மீன் கொழம்பும். காலங்காத்தலே டிபன் சாப்பிட போன காரமா கருவாட்டுக் கொழம்பும் ஆப்பமுமா வெக்கறான்னுங்க எதுரல. நான் சாதரணமா  கருவாட்ட ஒரு பிடி பிடிக்கறவன் தான், மீன்னுணா எனக்கு உசுரு தான். ஆனா அதுக்குன்னு காலையில ஆறு மணிக்கு அறதூக்கத்துல இந்தா கருவாடுன்னா எப்பிடி?? சரி போனா போகுதுன்னு ஒரு நாள் மீன் கொழம்பும் ட்ரை பண்ணி பாப்போமேன்னு ஆர்டர் பண்ணா- ஒரு சட்டி நிறைய கொளம்ப கொடுத்தான். உள்ள தேடி தேடி பாக்கறேன் மீனே காணோம். எங்க பாஸ் பீசு காணோம்னு கேட்டா, நீங்க கொளம்ப தானே ஆர்டர் பண்ணீங்க, மீன் பீசு எக்ஸ்ட்ரா’ங்கரன். டேய். அந்த மீனா கண்ணுலயாச்சும் காட்டுங்கடா நான் சாப்படறது மீன கொழம்பு தானான்னு கான்பிறம் பண்ணிக்கறேன்ங்கற லெவெலுக்கு கொண்டாந்த்துட்டானுங்க.

இத்தனைக்கும் அந்த ஆப்பம் இடியாப்பாம் ஒன்னும் சீப்பாய் இல்ல. எந்த தட்டுக்கடைக்கு போனாலும் நம்ம ஊரு சரவணா பவன் ரேஞ்சுக்கு விலைய சொல்றான்னுங்க. ஒரு சாத “டிபன் பிளஸ் டி” சாப்பிட்டா ஆயிரம் ரூபாய்க்கு கொறைச்சல் இல்லாம பில்ல தீட்டுறாணுங்க. ஆனா தோசை இட்லி மட்டும் கெடைக்காது எங்கேயும். ஒரு நாள் நைட்டு நமக்கு தெரிஞ்ச ஒரே வேலை இல்லா பட்டதாறி கோபால்’லுக்கு போன் போட்டு “தம்பி நீ உடனேயே கோடீஸ்வரன் ஆகனுமா? டக்குனு ஒரு விசா வாங்கிட்டு இலங்கைக்கு வந்து ஒரு தோச கடைய போட்டு பாரு. அடுத்த சரவணா பவன் அண்ணாச்சி நீ தான்டா ராசா’ன்னு” ஐடியா வேறு கொடுத்தேன்.

இந்த வேலவாசி பகல் கொள்ளைய சமாளிக்க ஒரேயொரு வழி தான் தோனுச்சு. ஒர்ரு ஹோட்டல்ளையும் மெனு கார்டு ப்ளீஸ்னா நம்மளை அண்ணாந்து புதுசா என்னத்த கேக்கராணுங்க’ன்னு பாக்கறப்போ ஒரு ஐடியா தோணிச்சு - ஆம்லேட் வெலைய முதல்ல கேப்போம் அப்புறம் அதா வெச்சு எக்குதப்பா நம்மாளே டெசைய்டு பண்ணுவோம்’ன்னு. ஏன்னா இத்தனுண்டு சிங்கள் அம்லேட் கூட மூண்ணூறு ரூபாய்ன்னு ஹார்ட் அட்டாக் குடுகக்றணுங்க. அதான் ஆம்லேட் வேலைய வெச்சு ஹோட்டலுக்கு உள்ள போலாமா வேணாமான்னு முடிவெடுக்கறதுன்னு ஒரு ப்ரில்லியன்ட் ஐடியா’வ எங்க அண்ணன் ஜோதிவேல் அவுக கண்டுபிடிச்சாங்க. அதுவும் நல்லாவே வொர்க்அவுட் ஆச்சு ட்ரிப்பு முழுக்க. முட்டையயே பாக்கா’த ஊருடா அது’ன்னு எந்த பிளாகர் கம்நாட்டியும் அவன் ப்லாக்’ல இதுவரைக்கும் எழுதவேயில்லங்கற மேட்டற நான் தாழ்மையோடு இங்க தெரிவிச்சுக்கறேன். ஆகமொத்தம் நம்ம “ஆம்லெட் எகாநோமி தியரிய” நான் ஐய்னா சபைக்கு அனுப்பலாம் இருக்கேன்.

சரி, நம்ம கைக்கு எட்டுன தோச வாய்க்கு எட்டாத மேட்டர்க்கு வருவோம். அண்ணா....அத்தா....இட்லி, தோசை, சோறு எங்க கெடக்கும்’ன்னு ஒரு வாரம் பூரா இலங்கை மொத்தம் அலஞ்சவனுக்கு கடைசி நாள் அன்னிக்கி காலைல்ல கொளோலம்போல்ல ஒரு ஹோட்டல்ல தோச, மசாலா தோச, பேப்பர் ரோஸ்ட்ன்னு பார்த்த உடனே “தாய் மண்ணே வணக்கம்’ன்னு” எ.ர்.ரஹ்மான் பீஜிம் எல்லாம் கேக்க நாக்கு எச்ச சுரக்க உட்காந்தவண்ட்ட எதிர்ல இருந்த நம்ம குழு தலைவர் (இது அணைத்து வயதினரும் படிக்கும் பதிவானதால் டிசண்டாகா சொல்லிக் கொள்கிறேன்) அண்ணன் ஜோதிவேல் அவர்கள் அப்போ பார்த்து “ஜீ, இன்னிக்கி நைட்டு நம்ம ரேடுர்ன் ப்ளய்யிட்டு கான்செல் ஆயிடுச்சு சென்னை வெள்ளத்தால. இன்னும் நாலு நாளைக்கு நாமா இங்க தான்’ன்னு” ஒரு போடு போட்டாரே பாருங்க. அப்புரம் தோச எறங்கும்மா உள்ள? 

இப்படி பட்ட சில/பல உள்குத்துகளை வாங்கி அதையும் தாண்டி நான் எப்பிடி நம் தாய் நாட்டுக்கு உயிரோட மீண்டு வந்தேன்’ங்கற மீதி மேட்டர்’ரா அடுத்த பதிவுல சொல்றேன். மீண்டும் வருக.

The Monk Who Walks Alone.

The Monk Who Walks Alone.

So last week I took time off to travel alone to a few places like chitoor and near about which though just across the border from my state is a nevertheless strange enough place for a city bred fully cosmopolitan guy like me to get by. You know when I say it like this – that I travel alone- people imagine me an as an intrepid traveler bag and cameras slung behind and going adventuring and all that stuff but truth is travelling  traveling alone can be all that bit  it's also, let me admit it a bit scary. Especially if you like me forget your mobile phone at home- leave it connected to the charge for a full charge and forget to pick it up before leaving home. But you know my motivation to do things alone? Its simple- there came a time in my life when everyone I knew was busy and there were so many places I wanted to go see but no one else wanted to go with me as it didn’t fit their idea of trip or vacation. And in the end I vacationed on my own because my desire to experiences something new beat down my fear of being alone in a strange place. Instead of waiting and waiting for people to make time from their busy lives to travel with me, I say just pack your stuff and make that trip. Or else it will always be on your to-do list.

One of the nicest things about travelling alone is taking all the time you want to see the things you want. For instance I cut off, lunch totally because I wanted to experience my visit to the fort fully and I had already had a hearty breakfast at tirupati my first pit stop and I didn’t feel hungry anymore. That’s the prime advantage of travelling alone- a total selfish trip. I also experienced the joys of using a public telephone booth- dropping coins inside to dial – after many, many years to call back home to ask my mom to switch off that damn mobile charger which was actually useless to me when I wanted. Despite not having a cell phone at hand for instant communication I really enjoyed the solo t trip and did not miss for once the interconnectedness of the modern world or the always on state of our lives. More than a solo trip it was a soul elevating one in more ways than I can say here in allowing me to connect to my inner self in utter isolation amongst teeming crowds. That alone- that sense of self worth among indifferent crowds is what made the trip totally worth it in my experience. If you haven’t made a solo trip once- do so at once- but unlike me please carry your mobile with emergency numbers on it as a safety measure. All the best.

P.S. No pictures for this post- as I didn’t have a mobile/camera with me. 

Trave(l)ogged – Bus vs. Train.

Trave (l) ogged – Bus vs. Train.

So there I was standing in the middle of nowhere wondering where I had come from and where I was going. All the buses looked the same to me and for the life of me I couldn’t remember which one I had to board to continue my journey onwards. Now before you conclude that I had conked my head and had gone all screwed-up mentally let me start again from the beginning.

In the best traditions of storytelling….In the beginning there was the transfer when I stripped screaming from the bosom of my dear family and sent away- to a galaxy far far away to what I am used to. Now working away from my hometown has made poor old stay-at-home me into an itinerant traveler who is always on the go- at least on weekends. After spending all week in work town, I feel the tremendous urge to get away from it all at least during the weekends. Which means that every weekend I hop on to a bus at the end of the workday (around noon on Saturdays and reach my hometown by late evening. I repeat the journey the next day- but in the opposite direction. So you could say that my weekends are spent pretty much on the road, on the go. I come home to just sleep off Saturday night, have large Sunday brunch and am soon back on the bus heading back to where I came from just 12 hours ago. 

If you ask me whether it’s worth it? Hell yeah there’s nothing more boring than spending a Sunday in a cramped lodge room in a faraway place where you know no one else- at least no one who would be willing to spend the weekend talking to you. Compared to that a bus journey is far more interesting. The only thing is after umpteen number of times travelling to-and fro on the same route you kinda get a sense of déjà vu sometimes. This is how I found myself standing there – outside a motel wondering where I am and where I was going to- in the short term- my immediate place of travel and in the long term- well, my place of travel too. Deep deep thoughts right? 

And as to my confusions- well, you gotta blame the Omni buses for that. All those long distance travel buses, the Volvos, look the same especially when you stick to travelling by the same service provider for booking both the up and down tickets. In addition to which they all stop at the same highway around the halfway mark somewhere beyond and between Tindivanam and Trichy. So when you get down at the motel, go in and have a cuppa tea and come outside you are bound to get slightly disoriented about whether the green color bus you have to board is this one or this one- as they both look identical and both are parked side by side. The only way to decide is to see the date- if it’s Saturday, it’s this one- going up and if it’s Sunday- it’s the other one – going back. And god help you, if you get it wrong- you basically end up travelling a 150 kms to have a single tea and then going back to where you started from.

I know what you are thinking- why doesn’t he take a train? - There is no chance of getting lost on a train right? But have you ever tried booking a ticket on a weekend train on short notice? Especially once they started the option of internet booking. Seems all the tickets are booked the minute the booking opens up- I don’t know who odes it or why- but I have my suspicions and the only way to get a train ticket nowadays (in the internet era) is to go visit a travel agent and pay a high premium (a bribe) for pre-booked tickets. Honest travelers never stand a chance to get one at ticket counters nowadays- one more instance of how only crooks in India benefit from facilities provided for the common man.

On the rare occasions that I have managed to get myself a ticket for an overnight train – its quite a sight waking up in the morning to a glorious sunrise and a long and never ending stretch of bare bottoms as you head towards Chennai- I guess the primitive tribes on the outskirts of Chennai have this bizarre religious ritual of showing their bare asses to the big metal monster thundering by their homes. And if the shit doesn’t get you- the “akkas” will. By whom I mean the transgender who board the train nearabouts Chennai and rudely wake you up from sleep and leering towards you- in your half asleep mode- demand to be paid money or they will make the start of your day interesting by stripping in front of you. Rather than being scarred for life by such a strip-show, you would rather fork over the dough if they will just go away and let you sleep till you get to Chennai central station. 

With such interesting attractions to a train travel, now do you wonder why I prefer to take a bus up and down? I would rather risk déjà vu than one more early morning darshan of a defecating bare bottom to wake up to – no shit.

Dude, Where’s my Cochin?

Disclaimer: After a severe bit of tongue-lashing from my friend and loyal reader (sometimes “only” reader) Mahesh- about my last post where I had switched languages to write in the local language Tamil which he says many can’t read and were disappointed and after a hilariously botched attempt by Google Translate which just couldn’t cope with the earthy local language (colloquial Tamil) I had used in that post- I felt I must provide my own translation of the post for Mahesh and other non-tamil readers. Although re-writing an entire post (even in another language) is a real bummer, I promised to do it for my friend and here it is. So people who have read the previous post in the original Tamil – please skip this one and come back for the next, ok? And oh, this one’s for you Mahesh. Promise redeemed.

Dude, Where’s my Cochin?

Last week I had a chance to travel to the gateway of South India – Cochin in Kerala state to attend a medical conference. Cochin is famous in history as the port of Muziris where the Romans, Arabs and assorted other peddlers (like the Portuguese and the Dutch) came to bargain for spices in historical times. Unlike them I didn’t have to travel in a creaking old ship and get se-sick but opted to travel by aero-plane. The reason I stress the word “Aeroplane” would become clearer as you read down the rest of the post. From my hometown Chennai, I took the ten ‘o’clock Spice Jet flight down to Cochin which was supposed to reach Cochin by 12. Actually it’s not that long a distance away to necessitate a two-hour flight but because the passenger traffic was comparatively less- say 30 people in all for the flight and the tickets were dirt cheap (it was a low cost airline after all) SpiceJet had put in service an ancient Turboprop plane instead of a modern jet plane. So what was a journey of say 45 mins got converted into a two hour flight- which is tolerable if you consider the cost of the ticket and the overnight journey by train. 

My companion on the trip was Mr. Kathiresan for whom this was a first time on a plane, any plane. So he clearly enjoyed the entire process including such mundane activities like undergoing the security check – the pervert’s dream of whole body patdown/strip which goes under the name of security check nowadays. Like an overenthusiastic tourist he posed for photos everywhere and with everyone turning me into his own personal travelling photographer. I guess he did a pretty good job documenting the entire new (but old) Chennai airport in his photographic montage series – to show around to his family as “the day I travelled on a plane”. He even visited the various eateries doting around the airport concourse to check the menus and prices – although he never bought anything to eat- the reason for which I learnt as soon as we boarded the plane.

Like every seasoned traveler I knew to avoid the rush at the counter as soon as the first boarding cal was announced but my friend Kathir would have none of it- low price ticket or not he wanted to spend every single minute of his airplane experience on the , errrr, aeroplane to get his full money’s worth. He was first in line to board and willy-nilly I tagged along with him. As soon as we had strapped ourselves in I knew we were in for a long and boring flight. This had nothing to do with the actual flight as such but from a cursory first inspection of the airhostess on view- the single female one for this flight. She was too small and her dress was too large and I usually prefer my airhostesses to be the opposite- large ones in small dresses. So with a sigh of complaint for what goes on in the name of cost-cutting in low cost airlines – even in-flight entertainment is restricted – I leaned back in my seat anticipating a boring two hours.

As soon as the No-smoking/Seat-belts off lights switched off, my buddy Kathir looked at with real anticipation to the large cart being pushed/pulled down the aisle. “Is that the food cart? Do they have everything?” he enquired in a voice thrilling with anticipation. I nonchalantly turned around and exclaimed “they do have a fine selection of both vegetarian and non vegetarian, but if I were you I wouldn’t order too much” he turned towards me and asked “why? You fear for the quality?” I shook my head and replied “no I fear for the bill, these stuffs cost too much- they are marked up very high”. He blanched and exclaimed “but don’t we get free food in aero-planes?” “Ha-ha” I thought “so this is what you think buddy” and then  I proceeded to break down his illusions “boss, check your ticket again- this is a low cost flight, here they charge you for everything and usually exorbitant prices too. The only thing I am reasonably sure is free on today’s flight is water”.

But Mr.Kadhir was up and equal to the task- he decided that for the price he had paid for the ticket he was going to get something free from the airlines even if it was just water and he proceeded to call over the airhostess repeatedly to his seat and drank down at least five to six glasses of the “free” water by the time we had neared cochin. Just as we were nearing our destination we hit some mild turbulence and then I heard some scrabbling beside me and turned to find Mr.Kathir wrestling with his seat belt trying to unbuckle it -I forgot to mention that he had made me take a photo of him with the seatbelt on just to show his family and had kept it buckled on for the entire two hour flight and was now making an effort to get up despite the fact that the fasten seatbelts sign had come on. I pointed it out to him when he said he urgently needed to go the toilet as all that “free water” had done its job inside him. 

The only way not to attract adverse attention from the cabin crew (and other passengers) and to keep him glued to his seat was to resort to a fib, a small white lie and to hope that he would believe me. I told Kathir in an offhand manner that the reason low cost airlines were so free with their in-flight water supply was that they looked to make money by charging a hundred bucks (plus tax) for every single visit to the toilet. Kathir quieted down then and said in a plaintive tone “Boss, my piss is not worth a hundred bucks boss” and then he held on to it all the way till we finally landed at Cochin airport and he rushed off to the “free” toilets in the airport terminal with a last despairing cry over his shoulder “Get me black bag also will you boss?’ as I made my way leisurely to the baggage carousel to pick up our luggage.

 Once we had completed all our formalities at the airport I suggested to Kathir that we book a pre-paid taxi at the airport itself to take us into the city from the airport. But he demurred – cost cutting as usual. He suggested that we go outside the airport where we were sure to find some auto-rickshaws passing by which we can board and bargain with the driver for the trip. Ordinarily I would have said to hell with you and gone on my way- but I didn’t want to abandon a newbie and so decided to tag along and see what else he was going to do to make my trip interesting. Once outside the airport we saw that Cochin does not have the conventional auto’s we are used to here in Chennai but only large share-autos which come cramped with a whole lot of passengers packed tight as sardines inside. Seeing us standing there with a couple of large bags each, most of the auto drivers opted to give us a miss until finally one large hearted (half-empty) auto stopped near us.

As I have a very limited knowledge of the local language Malayalam spoken in Cochin – I just knew the standard emergency phrases which every tourist needs like “I love you, you beautiful babe or give me a hug or how about giving a handsome tourist a kiss”- I left the negotiations for the trip to my buddy Kathir. He spoke to the auto driver in an atrocious Malayalam-accented Tamil “cochin coming?” the auto driver looked strangely at us and said “Ernakulam?” Kathir shook his head “no, no, cochin I said cochin, near cochin cricket stadium” and the auto driver grinned obscenely and said “Same, Ernakulam” while one of the inside passengers leaned over to the auto driver and said “oh, Kalooru, Kalloru”. My friend Kathir was meanwhile shouting loudly enough to make a deaf man hear again “Cochin, cochin, near cochin railway station”. The auto driver grinned even more at us and said “Same, railway station, Edappaly” and he gestured for us to board. I hopped in quickly before he too left us stranded on the road and told my friend Kathir “come on, boss, I am getting bored of this stretch of road, let’s go in the auto wherever he takes us and go stand on some other piece of road for a change”.

As I moved deeper into the auto and sat down leaving kathir to take the door/window seat I at last reached into my pocket and pulled out my mobile phone which I had switched off at the beginning of our flight and switched it back on and activated the inbuilt GPS to look at Google Maps to identify where exactly we were. The maps showed that we were on the correct route- the highway to the city proper and I was relieved. Meanwhile my next seat neighbor (on the other side) – the friendly gent who had leaned over to talk to the auto driver on our behalf made mysterious gestures with his fingers and pointed this side and that and said “This side Ernakulam, that side Edappaly and stadium is Kaloor” and when I asked him “but cochin?’ he excitedly twirled his fingers and said “All Cochin” and then it hit me. All those names the auto driver had mentioned – ernakulam, kaloor etc were just suburbs of Cochin like Mylapore and Adyar were in Chennai. Here we were standing in Cochin proper and for the last half an hour had been asking for transport to Cochin – no wonder they had looked at us as if we were mad. It was like a traveler to New York standing beside the Statue of Liberty and asking for the way to New York.

As I sat there I felt a keen sense of exasperation at my friend Kathir. The guy was the reason we had wasted so much time trying to get to a place where we already were. If only he had listened to my advice and booked a call taxi at the airport itself we might even be in the hotel room by now- for I am sure that airport taxi drivers would necessarily know English to communicate with other state tourists unlike random share auto drivers who get by with just the local language. I decided to needle the guy and so I turned towards him with a plan already in mind. He was staring suspiciously out of the auto at the signboards of all the shops we seemed to be passing by and seemed to have missed out on the enlightening conversation we just had. When I prodded him with my elbow he said “I can understand us sleeping on a bus or a train and missing our station, but how can we miss on a plane? I remember hearing that pilot saying Cochin arrived didn’t you?” I pulled on an innocent look on my face and said “I know what we should do boss. As soon as we get to where we are going we should ask for directions to the nearest police station and then go in and give a written complaint about it. Puzzled he asked “Complaint to the police about what?”  And I answered with a grin “That we have lost our Cochin and they should find it for us”. His subsequent shout of outrage “Gansssss” (my name) could be heard all the way in Chennai.

                                                                                            

எங்கே என் கொச்சி ?

எங்கே என் கொச்சி ?

கடந்த வாரம் ஒரு மருத்துவ மாநாட்டிற்கு கேரளாவில் உள்ள கொச்சின் நகரத்திற்குச் செல்வதற்கு நண்பர் கதிரேசன் உடன் பயணப்பட்டேன். சென்னையின் புதிய (ஆனால் பழைய) விமான நிலையத்தில் இருந்து காலை பத்து மணிக்கு புறப்படும் ஸ்பைஸ் ஜெட் விமானத்தில்தான் கொச்சி சென்று இறங்கினோம். குறைவு விலை சேவை என்பதால் வெறும் டர்போ ப்ராப் விமானம் தான் பறக்கிறது சென்னைக்கும் கொச்சிக்கும் இடையில். ஆக ஜெட் விமானத்தில் சென்றால் ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகாத பயணம் ப்ரோபெல்லர் விமானதில் சென்றதால் எங்களுக்கு இரண்டு மணி நேரம் பிடித்தது. நண்பர் கதிருக்கு இது முதல் விமான பயனமாதளால் அவர் நேரம் போனதே தெரியாமல் ரசித்து பயணம் செய்தார். எனக்கு தான் சிறிது போர் அடித்துவிட்டது. அதுவும் எங்கள் ஸ்பைஸ் ஜெட்டில் கிண்க்பிஷேர் ஏர்லைன்ஸ் போன்ற நச்ச்சன்ற விமானப் பணிப்பெண்களும் இல்லை. இருந்த ஒரேயொரு யேர்ஹோஸ்டெஸ்ஸும் சுமார்தான்- பத்திற்கு நான்கு குடுக்கலாம். அந்த அம்மணியின் உடுப்பும் சரியில்லை இடுப்பும் சரியில்லை- இரண்டுமே ஒரு சுற்றுப் பெருசு.

ஆனால் நண்பர் கதிர் அந்த அம்மணியையும் விடவில்லை. நாங்கள் பறந்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் ஒரு தடவைக்கு நான்கு தடவை அவளை அருகில் அழைத்து அழைத்து நீர் (வெறும் தண்ணீர் தான்) வாங்கி குடித்துவிட்டார். அவள் சிரித்து சிரித்து கேட்டாலும் சாண்ட்விச் பிரியாணி போன்ற வேறு எதுவும் வாங்கினால் காசு இல்லையா? அதனால் ஓசி தண்ணீரை ரசித்து குடித்தே தன் இச்சையை தீர்த்துகொண்டர் நம்ம கதிர். கொச்சி விமானதளத்தில் தரை இறங்குவதற்கு ஒரு பத்துப் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னால் நண்பருக்கு வயிற்றில் என்னமோ செய்ய (சும்மா விடுமா ஓசி தண்ணியும் பெண்கள் சாபமும்? ) அவர் அவசரமாக சீட் பெல்ட்டை கழட்ட முயிற்சிக்கும் போது எதற்கும் முயற்சிப்போம் என்று சும்மா ஒரு பிட்டு போட்டேன்- ஆச்சர்யம், அவரும் நன்நம்பிவிட்டார். அதாவது இந்த மாதிரி மலிவு விலை விமானங்களில் அவர்கள் தண்ணிரை பலமுறை இலவசமாக கொடுக்கும் காரணம்- எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பிடிப்பதற்கு தான் என்றும். ஒரு ஒரு முறையும் கழிப்பறையை உபயோகிக்க நூறு ருபாய் (பிளஸ் டாக்ஸ்) வசூலிப்பார்கள் என்றும் கொளுத்தி போட்டேன், அவரும் அதை நம்பி “இது எல்லாம் அவ்ளோ வொர்த் இல்லே பாஸ்” என்று அப்பாவியாக சொல்லி அடக்க ஒடுக்கமாக (பிடித்துக்கொண்டு அடக்கிகொண்டு) அடுத்த அரைமணிநேரமும் அமைதி காத்தார்.

விமானம் தரையிறங்கியதும் பேக்கேஜ் கரோசல் பக்கம் கூட பார்க்காமல் “என் கறுப்புப் பைய வந்தா புடிச்சு வெயுங்க பாஸ்னு” ஒரே ஓட்டமாக ஓடி போனவரு தான். பத்து நிமிஷம் கழித்து தான் பரேஷ்ஷா வெளியே வந்தார் அவர் பையை என்கிட்ட இருந்து வாங்கிக்க. கொச்சின் ஏர்போர்ட்டில் ஒரு விசித்திரம் என்னன்னா இடது பக்கம் திரும்பினா அது சர்வதேச விமான நிலையம்னு ஒரு போர்டு, அதே வலது புறம் திரும்பினா உள்ளூர் விமான நிலையம்னு போர்டு, ஆகமொத்தம் அது ஒரு டூ இன் ஒன் “மெடிக்கல் மிரக்கல்” தான் போங்க. உள்ளேயே கால் டாக்ஸி பேசிக்கலாம்னு சொன்னபோது கதிர் ரொம்பவே புத்திசாளித்தனமா பேசற மாதிரி “அதெல்லாம் வேணாம் பாஸ், நாம வெளிய போயி பேசுனா சீப்பா பேசிக்கலாம்னு” என்னையும் வெளிய இழுத்துட்டு வந்துட்டாரு.

வெளியே வந்து பார்த்தால் தான் எங்க உண்மை நிலையே தெரிஞ்சது. கொச்சியில் நம்ம ஊரை போல ஆட்டோகள் சுலபமாக கிடைக்காது எல்லாம் ஷேர் ஆட்டோ தான் என்று பிறகு தான் தெரிந்து கொண்டோம். தலைக்கு இரண்டு பைகளை பார்த்ததும் ஷேர் ஆட்டோகள் நிறுத்தாமல் கடந்து சென்று கொண்டே இருந்தன. கடைசியில் எங்கள் மீது பரிதாபப்பட்டு ஒரு ஷேர் ஆட்டோ நின்றதும் நண்பர் கதிர் என்னைப் பார்த்து “நான் பேசறேன் பாஸ்” என்றார். எனக்கு தெரிந்த ஓரே மலையாள வாக்கியம் நம்ம சூப்பர் ஸ்டார் முத்து படத்தில் சொல்லும் “இருக்கி அணைச்சி ஒரு உம்மா குடும்” மட்டும்தான் என்பதால் நானும் அமைதியாக அவர் இஷ்டப்படி செய்யட்டும் என்று விட்டு விட்டேன். கதிர் அந்த ஆட்டோ ஓட்டுனர் இடம் “கொச்சின் செல்லணும்” என்று தமிழிலேயே கேட்டார். ஆட்டோ ஒட்டுனரோ “எர்ணாகுலமோ?” என்று இழுத்து கேட்டார். நண்பர் கதிர் மறுபடியும் பொறுமையாக “கொச்சின், கொச்சின்” என்று காது கேளதவனுக்கு சொல்றது போல கத்தி சொன்னார். மீண்டும் ஆட்டோ ஓட்டுனர் “அதே எர்ணாகுளம்” என்று நண்பரை பார்த்து நகைத்தார்.

கடுப்பாகி போனார் நம்ம கதிர் “கொச்சின் கிரிக்கெட் ஸ்டேடியம் பக்கம் போகணும்” என்று கொஞ்சம் உரக்கமாக கத்தினார். ஷேர் ஆட்டோவில் இருந்த ஒரு பயணி குனிந்து ஓட்டுனரிடம் “அதே கல்லூரூ” என்றார். கதிர் முகம் கருக்க ஆரம்பித்தது கோபத்தில் “கொச்சின் அறியுமோ இல்லையோ? அங்கே ரயில்வே ஸ்டேஷன் பக்கத்தில் இறக்கிவிடு போதும்டா” என்றார் சிறிது சத்தமாகவே. என்னக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை – விமான நிலையத்தில் இருந்து நேரே ரயில்வே ஸ்டேஷன்க்கு எதுக்கு போறோம் பாஸ் என்று நான் கேட்பதிற்குள் ஆட்டோ ஓட்டுனர் “ஓஹோ எடைப்பள்ளியோ, இருக்கி இருக்கி” என்று எங்களை உள்ளே இறுக்கமாகக் இருக்கி கொண்டு புறப்பட்டு விட்டார். நாங்களும் இங்கேயே நிற்பதற்கு பதில் வேறு எங்கேயாவது போயி நின்று பொழுது போக்குவோம் என்று ஏறி கொண்டோம்.

மெல்ல என் மூளை வேலை செய்ய நான் என் செல் போனில் உள்ள GPS ஆன் செய்து Google Maps ஓபன் பண்ணுவதை பார்த்த எங்கள் கூட பயணித்த என் பக்கத்து இருக்கை பயணி தன் கையை ஆட்டோக்கு வெளியே நீட்டி “இது எடப்பல்லி, அது எர்ணாகுளம், ஸ்டேடியம் கள்ளூர்” என்று சைகை செய்து காட்டினர். “அப்போ கோச்சி எங்க தான் ஸார்?” என்று நான் பரிதாபமாக கேட்டான் அவரிடம். “எல்லாம் கொச்சியே” என்று அன்பே சிவம் கமல்ஹாசன் மாதிரியே ஸ்டைலாக சொன்னார் அவர். அப்போது தான் என் மரமண்டைக்கு அது எட்டியது- நம்மூரில் உள்ள மயிலாப்பூர், அடையார், அண்ணா நகர் மாதிரியே கொச்சியின் சில பாகங்கள் தான் எடப்பல்லி, எர்ணாகுளம், கள்ளூர் போன்றவை- எல்லாமே கோச்சி தான்”. இனிமேல் யாரிடமும் கோச்சி என்று பொதுவாக கேட்காமல் பக்கத்தில் உள்ள இடத்தை கேட்கவேண்டும் என்று புரிந்து. இது தெரியாமல் இவ்வளவு நேரம் வீணடித்து விட்டோமே என்று ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் இதற்கு காரணமான அதிகப்பரசங்கியை – ஏர்போர்ட்டில்லேயே கால் டாக்ஸி பிடிக்க விடாமல் எல்லாம் என்னக்கு தெரியும்னும் நான் பார்த்துக்கறேன்னும் சொல்லி வெளியே இழுத்து வந்த மேதாவியை என்ன செய்வது என்று யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

நாங்கள் இருவரும்- நானும் பக்கத்துஸீட்டு கேரளாகாரரும் பேசுவதை எதையுமே காது கொடுத்து கேட்காமல் மூட் அவுட்டாகி தனக்குத் தானே “பிலேன்ல இறக்கி விடறப்போ கொச்சின்னு அர்ரைவ்வடுன்னு சொன்னான்னுகளே சொன்னான்னுகளே” விடாம முனுமுணுத்துக் கொண்டிருந்த நம்ம கதிர் பக்கம் திரும்பி நான் மெதுவாக “பாஸ்ஸு, ரயில்வே ஸ்டேஷன் போய் இறங்கியதும் பக்கத்துலே போலீஸ் ஸ்டேஷன் இருக்கான்னு யார்ட்டையவது விசாரிச்சு அங்க போயி முதல்ல ஒரு ரிட்டன் கம்ப்ளெயின்ட்ட குடுத்து வெச்சிருவோமா எதுக்கும்?” என்று மெல்ல அவரை உசுப்பேத்தினேன். யோசனையை கலைத்து என் பக்கம் திரும்பி “என்னனு?’ என்றார் அப்பாவியாக. நானும் சீரியஸ்ஸாவே (வைகைப் புயல் வடிவேலு கணக்கா) பதில் சொன்னேன் “என் கொச்சியை காணோம் தான் பாஸ்ஸு”. கதிர் கத்திய “கன்சூசூசூசூ ஏன்ன்ன்?” சென்னை வரைக்கும் கேட்டிருக்மே?

பின் குறிப்பு: என் வலைப்பதிவில் அடுத்து வரபோகும் என் கோச்சி கதைகளின் அடுத்த அத்தியாயம் – கேரள நாட்டின் இளம் பெண்களுடனே- தவறாமல் படியுங்கள்