Conditions Apply

Conditions Apply

Disclaimer: A long, long personal rant on a few things which have been bothering me of late. If you are single- do read on. If you are married- well, this will be purely academic for you.

There has been a spate of articles in recent months making fun of arranged marriages. But the one which struck a false note with me was the one in Tehelka magazine written by a newbie author promoting her upcoming book which ridicules all the various misadventures of bumbling men during personal interviews in the girl seeing ceremony of arranged weddings. I hate making sweeping generalizations and prefer letting each talk for themselves but in this instance I would like to add a few nuggets of information from the other side of the fence- the male point of view.

The prime reason most Indian men trip over their own feet in such personal interviews is that as a rule Indian men are not used to talking to girls casually, especially to strange girls they are meeting for the first time ever and with the added pressure of doing it under the hawk like supervision of both sets of parents. Can you ever imagine dating under parental supervision? Especially a first date with its own set of chances for misunderstandings? And to extend it further - a situation where you are under the clock on that brief first date itself to decide whether you like the person enough to spend the rest of your life with them? And to watch out for nuances in meaning and insinuations in the most casual of sentences and to still be a charming conversationalist is a gift beyond the average Indian male.

Most men spend years picking up courage to talk causally even to their classmates and colleagues at work and to be challenged suddenly to do it in a arranged wedding setup simply freezes their vocal cords. Besides at girl seeing ceremonies the average Indian male prefers to ogle at his would-be-brides external charms and rarely worry about trying to impress them with his wit and charms. After all if he has been allowed in so far as to qualify for a personal interview then it goes without saying he has successfully jumped through the preliminary hoops and bounds placed by the girl’s family. And most of the really serious issues are negotiated by the two sets of parents beforehand without involving the groom and bride- the very raison d’être of an arranged wedding.

But sometimes despite all the best efforts of the parents the groom or the bride can end up damaging the most promising of arranged weddings and this happens usually during those brief girl-boy chats we are discussing here. Speaking personally whenever I go to see a girl I hope there is no opportunity to speak at all. For one, it minimizes the chances of any misunderstandings being blamed on me later on. But mainly it’s because I find that whenever I get to speak with a girl as part of an arranged marriage - the entire time our parents allow us to talk personally is monopolized by the girl bargaining hard as if we are at a fish market.

Although it’s easy to pass off my experiences as isolated instances still i have made an effort to find out if they are indeed one-off experiences or the general norm nowadays and so from my extensive talks with various other unmarried, sailing in the same boat, guys in my friends/acquaintances list (confessions wrangled out from unsuspecting persons) I find that girls nowadays spend all their times making up to-do lists and conditions to put to the groom during the personal interviews. These range from the most basic (and laughable rules) to absolutely idiotic conditions which no sane person would ever agree to. Casual every day stuff on life together which can be discussed informally later on after marriage (and preferably in bed) are elevated to make or break conditions which are negotiated with all the zeal of a multi-billion dollar contract. Much ado is made about little things. All the talk is about rights and nary a whisper about its other side- duties. 

 When one person keeps demanding and demanding - the other person is bound to start seeing things in a different light too, right? What should be a romantic discussion about a rosy future together is suddenly turned into an item by item checklist to be negotiated no-holds bared. It takes all the romance out of a wedding and just paves the way for continuous fights post-marriage. The very spirit of give and take in a marriage is given a go by when it is firmly established right in the beginning that you have to fight for everything. With such an auspicious start to marital life do you wonder at the skyrocketing divorce rates? If all that a girl is looking for is to just start a fight with a man, then she should join the World Wrestling Federation and give a bye to marriage. People marry to lead a normal peaceful life, not to indulge in competitive one-upmanship

Now, I can hear some women saying hold on, this is too one-sided and how will we ever get anything we want out of men if we don’t negotiate for it pre-wedding. Well, ladies have you heard of the magic word, please? It moves mountains especially when asked by the correct person and in the correct tone and time. Half the art of negotiation lies in knowing when to ask and not in bludgeoning men with take it or leave it conditions. Power, if you didn’t know it is not given but taken. Take it by yourself and your own that man. Ask for it, fight for it or negotiate for it and you have already lost the initiative.

Which brings me to my pet peeve- feminists - who have so inverted the male/female dynamics as to change it from a complementary relationship to an antagonistic relationship. Some of the position of neo-feminist is absolutely bizarre. Like ridiculing men for being shallow over the looks of the would-be wife. Remember, beauty is highly subjective and what’s good for the goose may not be etc. for example, when I was at college i used to go all drooling on short, cute girls wearing spectacles and looking bookish and nerdy so much so that when one of my friends saw any such one they would all start making fun of what they called "your type".  But as I grew older my tastes changed and now I don’t exclusively like short girls only. And if any woman takes umbrage at me for this preference based on looks only let me ask straight out whether the rule about not being shallow applies to men only? 

For example I have seen so many instances of women outraging over matrimonial advertisements when a guy demands a fair/beautiful bride but how many women actually agree to marry a normal looking guy who just looks his age? Don’t all marriageable age women ask their parents for a rich, well settled and handsome guy? Someone with a six digit salary and six pack abs? Has any girl ever, ever told her parents that all she looks for in a guy is a good and loving heart? Have you ever seen any matrimonial ad from a girl which says dusky or short or geeky or bespectacled or bald boys preferred?  Or even accepted? First time itself? Now don’t be hypocritical ladies and start lying that you did- you know in your hearts that you didn’t. Should there be different standards for different people? As human beings we all have our fantasies (politically correct or not) -and wishing for them to be fulfilled is not wrong as such. Preaching to others will not make a change till you show by example.

So my conclusion is -it takes two to fight. If you decide to ambush an unsuspecting guy with conditions and rules expect to face in turn some hard bargaining. If on the other hand you trust to love and affection to make everything right (somehow) in the end, providence (karma) will play its role and reward you with a happy marital life. What you give is what you get- cynicism breeds cynicism and trust breeds trust. So stop blaming men alone - we share only half of it. And before you start making fun of men for bumbling into arranged marriages reflect that you too are in the same boat because you are sitting on the other end of it. I rest my case.

Dude, Where’s my Cochin?

Disclaimer: After a severe bit of tongue-lashing from my friend and loyal reader (sometimes “only” reader) Mahesh- about my last post where I had switched languages to write in the local language Tamil which he says many can’t read and were disappointed and after a hilariously botched attempt by Google Translate which just couldn’t cope with the earthy local language (colloquial Tamil) I had used in that post- I felt I must provide my own translation of the post for Mahesh and other non-tamil readers. Although re-writing an entire post (even in another language) is a real bummer, I promised to do it for my friend and here it is. So people who have read the previous post in the original Tamil – please skip this one and come back for the next, ok? And oh, this one’s for you Mahesh. Promise redeemed.

Dude, Where’s my Cochin?

Last week I had a chance to travel to the gateway of South India – Cochin in Kerala state to attend a medical conference. Cochin is famous in history as the port of Muziris where the Romans, Arabs and assorted other peddlers (like the Portuguese and the Dutch) came to bargain for spices in historical times. Unlike them I didn’t have to travel in a creaking old ship and get se-sick but opted to travel by aero-plane. The reason I stress the word “Aeroplane” would become clearer as you read down the rest of the post. From my hometown Chennai, I took the ten ‘o’clock Spice Jet flight down to Cochin which was supposed to reach Cochin by 12. Actually it’s not that long a distance away to necessitate a two-hour flight but because the passenger traffic was comparatively less- say 30 people in all for the flight and the tickets were dirt cheap (it was a low cost airline after all) SpiceJet had put in service an ancient Turboprop plane instead of a modern jet plane. So what was a journey of say 45 mins got converted into a two hour flight- which is tolerable if you consider the cost of the ticket and the overnight journey by train. 

My companion on the trip was Mr. Kathiresan for whom this was a first time on a plane, any plane. So he clearly enjoyed the entire process including such mundane activities like undergoing the security check – the pervert’s dream of whole body patdown/strip which goes under the name of security check nowadays. Like an overenthusiastic tourist he posed for photos everywhere and with everyone turning me into his own personal travelling photographer. I guess he did a pretty good job documenting the entire new (but old) Chennai airport in his photographic montage series – to show around to his family as “the day I travelled on a plane”. He even visited the various eateries doting around the airport concourse to check the menus and prices – although he never bought anything to eat- the reason for which I learnt as soon as we boarded the plane.

Like every seasoned traveler I knew to avoid the rush at the counter as soon as the first boarding cal was announced but my friend Kathir would have none of it- low price ticket or not he wanted to spend every single minute of his airplane experience on the , errrr, aeroplane to get his full money’s worth. He was first in line to board and willy-nilly I tagged along with him. As soon as we had strapped ourselves in I knew we were in for a long and boring flight. This had nothing to do with the actual flight as such but from a cursory first inspection of the airhostess on view- the single female one for this flight. She was too small and her dress was too large and I usually prefer my airhostesses to be the opposite- large ones in small dresses. So with a sigh of complaint for what goes on in the name of cost-cutting in low cost airlines – even in-flight entertainment is restricted – I leaned back in my seat anticipating a boring two hours.

As soon as the No-smoking/Seat-belts off lights switched off, my buddy Kathir looked at with real anticipation to the large cart being pushed/pulled down the aisle. “Is that the food cart? Do they have everything?” he enquired in a voice thrilling with anticipation. I nonchalantly turned around and exclaimed “they do have a fine selection of both vegetarian and non vegetarian, but if I were you I wouldn’t order too much” he turned towards me and asked “why? You fear for the quality?” I shook my head and replied “no I fear for the bill, these stuffs cost too much- they are marked up very high”. He blanched and exclaimed “but don’t we get free food in aero-planes?” “Ha-ha” I thought “so this is what you think buddy” and then  I proceeded to break down his illusions “boss, check your ticket again- this is a low cost flight, here they charge you for everything and usually exorbitant prices too. The only thing I am reasonably sure is free on today’s flight is water”.

But Mr.Kadhir was up and equal to the task- he decided that for the price he had paid for the ticket he was going to get something free from the airlines even if it was just water and he proceeded to call over the airhostess repeatedly to his seat and drank down at least five to six glasses of the “free” water by the time we had neared cochin. Just as we were nearing our destination we hit some mild turbulence and then I heard some scrabbling beside me and turned to find Mr.Kathir wrestling with his seat belt trying to unbuckle it -I forgot to mention that he had made me take a photo of him with the seatbelt on just to show his family and had kept it buckled on for the entire two hour flight and was now making an effort to get up despite the fact that the fasten seatbelts sign had come on. I pointed it out to him when he said he urgently needed to go the toilet as all that “free water” had done its job inside him. 

The only way not to attract adverse attention from the cabin crew (and other passengers) and to keep him glued to his seat was to resort to a fib, a small white lie and to hope that he would believe me. I told Kathir in an offhand manner that the reason low cost airlines were so free with their in-flight water supply was that they looked to make money by charging a hundred bucks (plus tax) for every single visit to the toilet. Kathir quieted down then and said in a plaintive tone “Boss, my piss is not worth a hundred bucks boss” and then he held on to it all the way till we finally landed at Cochin airport and he rushed off to the “free” toilets in the airport terminal with a last despairing cry over his shoulder “Get me black bag also will you boss?’ as I made my way leisurely to the baggage carousel to pick up our luggage.

 Once we had completed all our formalities at the airport I suggested to Kathir that we book a pre-paid taxi at the airport itself to take us into the city from the airport. But he demurred – cost cutting as usual. He suggested that we go outside the airport where we were sure to find some auto-rickshaws passing by which we can board and bargain with the driver for the trip. Ordinarily I would have said to hell with you and gone on my way- but I didn’t want to abandon a newbie and so decided to tag along and see what else he was going to do to make my trip interesting. Once outside the airport we saw that Cochin does not have the conventional auto’s we are used to here in Chennai but only large share-autos which come cramped with a whole lot of passengers packed tight as sardines inside. Seeing us standing there with a couple of large bags each, most of the auto drivers opted to give us a miss until finally one large hearted (half-empty) auto stopped near us.

As I have a very limited knowledge of the local language Malayalam spoken in Cochin – I just knew the standard emergency phrases which every tourist needs like “I love you, you beautiful babe or give me a hug or how about giving a handsome tourist a kiss”- I left the negotiations for the trip to my buddy Kathir. He spoke to the auto driver in an atrocious Malayalam-accented Tamil “cochin coming?” the auto driver looked strangely at us and said “Ernakulam?” Kathir shook his head “no, no, cochin I said cochin, near cochin cricket stadium” and the auto driver grinned obscenely and said “Same, Ernakulam” while one of the inside passengers leaned over to the auto driver and said “oh, Kalooru, Kalloru”. My friend Kathir was meanwhile shouting loudly enough to make a deaf man hear again “Cochin, cochin, near cochin railway station”. The auto driver grinned even more at us and said “Same, railway station, Edappaly” and he gestured for us to board. I hopped in quickly before he too left us stranded on the road and told my friend Kathir “come on, boss, I am getting bored of this stretch of road, let’s go in the auto wherever he takes us and go stand on some other piece of road for a change”.

As I moved deeper into the auto and sat down leaving kathir to take the door/window seat I at last reached into my pocket and pulled out my mobile phone which I had switched off at the beginning of our flight and switched it back on and activated the inbuilt GPS to look at Google Maps to identify where exactly we were. The maps showed that we were on the correct route- the highway to the city proper and I was relieved. Meanwhile my next seat neighbor (on the other side) – the friendly gent who had leaned over to talk to the auto driver on our behalf made mysterious gestures with his fingers and pointed this side and that and said “This side Ernakulam, that side Edappaly and stadium is Kaloor” and when I asked him “but cochin?’ he excitedly twirled his fingers and said “All Cochin” and then it hit me. All those names the auto driver had mentioned – ernakulam, kaloor etc were just suburbs of Cochin like Mylapore and Adyar were in Chennai. Here we were standing in Cochin proper and for the last half an hour had been asking for transport to Cochin – no wonder they had looked at us as if we were mad. It was like a traveler to New York standing beside the Statue of Liberty and asking for the way to New York.

As I sat there I felt a keen sense of exasperation at my friend Kathir. The guy was the reason we had wasted so much time trying to get to a place where we already were. If only he had listened to my advice and booked a call taxi at the airport itself we might even be in the hotel room by now- for I am sure that airport taxi drivers would necessarily know English to communicate with other state tourists unlike random share auto drivers who get by with just the local language. I decided to needle the guy and so I turned towards him with a plan already in mind. He was staring suspiciously out of the auto at the signboards of all the shops we seemed to be passing by and seemed to have missed out on the enlightening conversation we just had. When I prodded him with my elbow he said “I can understand us sleeping on a bus or a train and missing our station, but how can we miss on a plane? I remember hearing that pilot saying Cochin arrived didn’t you?” I pulled on an innocent look on my face and said “I know what we should do boss. As soon as we get to where we are going we should ask for directions to the nearest police station and then go in and give a written complaint about it. Puzzled he asked “Complaint to the police about what?”  And I answered with a grin “That we have lost our Cochin and they should find it for us”. His subsequent shout of outrage “Gansssss” (my name) could be heard all the way in Chennai.

                                                                                            

எங்கே என் கொச்சி ?

எங்கே என் கொச்சி ?

கடந்த வாரம் ஒரு மருத்துவ மாநாட்டிற்கு கேரளாவில் உள்ள கொச்சின் நகரத்திற்குச் செல்வதற்கு நண்பர் கதிரேசன் உடன் பயணப்பட்டேன். சென்னையின் புதிய (ஆனால் பழைய) விமான நிலையத்தில் இருந்து காலை பத்து மணிக்கு புறப்படும் ஸ்பைஸ் ஜெட் விமானத்தில்தான் கொச்சி சென்று இறங்கினோம். குறைவு விலை சேவை என்பதால் வெறும் டர்போ ப்ராப் விமானம் தான் பறக்கிறது சென்னைக்கும் கொச்சிக்கும் இடையில். ஆக ஜெட் விமானத்தில் சென்றால் ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகாத பயணம் ப்ரோபெல்லர் விமானதில் சென்றதால் எங்களுக்கு இரண்டு மணி நேரம் பிடித்தது. நண்பர் கதிருக்கு இது முதல் விமான பயனமாதளால் அவர் நேரம் போனதே தெரியாமல் ரசித்து பயணம் செய்தார். எனக்கு தான் சிறிது போர் அடித்துவிட்டது. அதுவும் எங்கள் ஸ்பைஸ் ஜெட்டில் கிண்க்பிஷேர் ஏர்லைன்ஸ் போன்ற நச்ச்சன்ற விமானப் பணிப்பெண்களும் இல்லை. இருந்த ஒரேயொரு யேர்ஹோஸ்டெஸ்ஸும் சுமார்தான்- பத்திற்கு நான்கு குடுக்கலாம். அந்த அம்மணியின் உடுப்பும் சரியில்லை இடுப்பும் சரியில்லை- இரண்டுமே ஒரு சுற்றுப் பெருசு.

ஆனால் நண்பர் கதிர் அந்த அம்மணியையும் விடவில்லை. நாங்கள் பறந்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் ஒரு தடவைக்கு நான்கு தடவை அவளை அருகில் அழைத்து அழைத்து நீர் (வெறும் தண்ணீர் தான்) வாங்கி குடித்துவிட்டார். அவள் சிரித்து சிரித்து கேட்டாலும் சாண்ட்விச் பிரியாணி போன்ற வேறு எதுவும் வாங்கினால் காசு இல்லையா? அதனால் ஓசி தண்ணீரை ரசித்து குடித்தே தன் இச்சையை தீர்த்துகொண்டர் நம்ம கதிர். கொச்சி விமானதளத்தில் தரை இறங்குவதற்கு ஒரு பத்துப் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னால் நண்பருக்கு வயிற்றில் என்னமோ செய்ய (சும்மா விடுமா ஓசி தண்ணியும் பெண்கள் சாபமும்? ) அவர் அவசரமாக சீட் பெல்ட்டை கழட்ட முயிற்சிக்கும் போது எதற்கும் முயற்சிப்போம் என்று சும்மா ஒரு பிட்டு போட்டேன்- ஆச்சர்யம், அவரும் நன்நம்பிவிட்டார். அதாவது இந்த மாதிரி மலிவு விலை விமானங்களில் அவர்கள் தண்ணிரை பலமுறை இலவசமாக கொடுக்கும் காரணம்- எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பிடிப்பதற்கு தான் என்றும். ஒரு ஒரு முறையும் கழிப்பறையை உபயோகிக்க நூறு ருபாய் (பிளஸ் டாக்ஸ்) வசூலிப்பார்கள் என்றும் கொளுத்தி போட்டேன், அவரும் அதை நம்பி “இது எல்லாம் அவ்ளோ வொர்த் இல்லே பாஸ்” என்று அப்பாவியாக சொல்லி அடக்க ஒடுக்கமாக (பிடித்துக்கொண்டு அடக்கிகொண்டு) அடுத்த அரைமணிநேரமும் அமைதி காத்தார்.

விமானம் தரையிறங்கியதும் பேக்கேஜ் கரோசல் பக்கம் கூட பார்க்காமல் “என் கறுப்புப் பைய வந்தா புடிச்சு வெயுங்க பாஸ்னு” ஒரே ஓட்டமாக ஓடி போனவரு தான். பத்து நிமிஷம் கழித்து தான் பரேஷ்ஷா வெளியே வந்தார் அவர் பையை என்கிட்ட இருந்து வாங்கிக்க. கொச்சின் ஏர்போர்ட்டில் ஒரு விசித்திரம் என்னன்னா இடது பக்கம் திரும்பினா அது சர்வதேச விமான நிலையம்னு ஒரு போர்டு, அதே வலது புறம் திரும்பினா உள்ளூர் விமான நிலையம்னு போர்டு, ஆகமொத்தம் அது ஒரு டூ இன் ஒன் “மெடிக்கல் மிரக்கல்” தான் போங்க. உள்ளேயே கால் டாக்ஸி பேசிக்கலாம்னு சொன்னபோது கதிர் ரொம்பவே புத்திசாளித்தனமா பேசற மாதிரி “அதெல்லாம் வேணாம் பாஸ், நாம வெளிய போயி பேசுனா சீப்பா பேசிக்கலாம்னு” என்னையும் வெளிய இழுத்துட்டு வந்துட்டாரு.

வெளியே வந்து பார்த்தால் தான் எங்க உண்மை நிலையே தெரிஞ்சது. கொச்சியில் நம்ம ஊரை போல ஆட்டோகள் சுலபமாக கிடைக்காது எல்லாம் ஷேர் ஆட்டோ தான் என்று பிறகு தான் தெரிந்து கொண்டோம். தலைக்கு இரண்டு பைகளை பார்த்ததும் ஷேர் ஆட்டோகள் நிறுத்தாமல் கடந்து சென்று கொண்டே இருந்தன. கடைசியில் எங்கள் மீது பரிதாபப்பட்டு ஒரு ஷேர் ஆட்டோ நின்றதும் நண்பர் கதிர் என்னைப் பார்த்து “நான் பேசறேன் பாஸ்” என்றார். எனக்கு தெரிந்த ஓரே மலையாள வாக்கியம் நம்ம சூப்பர் ஸ்டார் முத்து படத்தில் சொல்லும் “இருக்கி அணைச்சி ஒரு உம்மா குடும்” மட்டும்தான் என்பதால் நானும் அமைதியாக அவர் இஷ்டப்படி செய்யட்டும் என்று விட்டு விட்டேன். கதிர் அந்த ஆட்டோ ஓட்டுனர் இடம் “கொச்சின் செல்லணும்” என்று தமிழிலேயே கேட்டார். ஆட்டோ ஒட்டுனரோ “எர்ணாகுலமோ?” என்று இழுத்து கேட்டார். நண்பர் கதிர் மறுபடியும் பொறுமையாக “கொச்சின், கொச்சின்” என்று காது கேளதவனுக்கு சொல்றது போல கத்தி சொன்னார். மீண்டும் ஆட்டோ ஓட்டுனர் “அதே எர்ணாகுளம்” என்று நண்பரை பார்த்து நகைத்தார்.

கடுப்பாகி போனார் நம்ம கதிர் “கொச்சின் கிரிக்கெட் ஸ்டேடியம் பக்கம் போகணும்” என்று கொஞ்சம் உரக்கமாக கத்தினார். ஷேர் ஆட்டோவில் இருந்த ஒரு பயணி குனிந்து ஓட்டுனரிடம் “அதே கல்லூரூ” என்றார். கதிர் முகம் கருக்க ஆரம்பித்தது கோபத்தில் “கொச்சின் அறியுமோ இல்லையோ? அங்கே ரயில்வே ஸ்டேஷன் பக்கத்தில் இறக்கிவிடு போதும்டா” என்றார் சிறிது சத்தமாகவே. என்னக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை – விமான நிலையத்தில் இருந்து நேரே ரயில்வே ஸ்டேஷன்க்கு எதுக்கு போறோம் பாஸ் என்று நான் கேட்பதிற்குள் ஆட்டோ ஓட்டுனர் “ஓஹோ எடைப்பள்ளியோ, இருக்கி இருக்கி” என்று எங்களை உள்ளே இறுக்கமாகக் இருக்கி கொண்டு புறப்பட்டு விட்டார். நாங்களும் இங்கேயே நிற்பதற்கு பதில் வேறு எங்கேயாவது போயி நின்று பொழுது போக்குவோம் என்று ஏறி கொண்டோம்.

மெல்ல என் மூளை வேலை செய்ய நான் என் செல் போனில் உள்ள GPS ஆன் செய்து Google Maps ஓபன் பண்ணுவதை பார்த்த எங்கள் கூட பயணித்த என் பக்கத்து இருக்கை பயணி தன் கையை ஆட்டோக்கு வெளியே நீட்டி “இது எடப்பல்லி, அது எர்ணாகுளம், ஸ்டேடியம் கள்ளூர்” என்று சைகை செய்து காட்டினர். “அப்போ கோச்சி எங்க தான் ஸார்?” என்று நான் பரிதாபமாக கேட்டான் அவரிடம். “எல்லாம் கொச்சியே” என்று அன்பே சிவம் கமல்ஹாசன் மாதிரியே ஸ்டைலாக சொன்னார் அவர். அப்போது தான் என் மரமண்டைக்கு அது எட்டியது- நம்மூரில் உள்ள மயிலாப்பூர், அடையார், அண்ணா நகர் மாதிரியே கொச்சியின் சில பாகங்கள் தான் எடப்பல்லி, எர்ணாகுளம், கள்ளூர் போன்றவை- எல்லாமே கோச்சி தான்”. இனிமேல் யாரிடமும் கோச்சி என்று பொதுவாக கேட்காமல் பக்கத்தில் உள்ள இடத்தை கேட்கவேண்டும் என்று புரிந்து. இது தெரியாமல் இவ்வளவு நேரம் வீணடித்து விட்டோமே என்று ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் இதற்கு காரணமான அதிகப்பரசங்கியை – ஏர்போர்ட்டில்லேயே கால் டாக்ஸி பிடிக்க விடாமல் எல்லாம் என்னக்கு தெரியும்னும் நான் பார்த்துக்கறேன்னும் சொல்லி வெளியே இழுத்து வந்த மேதாவியை என்ன செய்வது என்று யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

நாங்கள் இருவரும்- நானும் பக்கத்துஸீட்டு கேரளாகாரரும் பேசுவதை எதையுமே காது கொடுத்து கேட்காமல் மூட் அவுட்டாகி தனக்குத் தானே “பிலேன்ல இறக்கி விடறப்போ கொச்சின்னு அர்ரைவ்வடுன்னு சொன்னான்னுகளே சொன்னான்னுகளே” விடாம முனுமுணுத்துக் கொண்டிருந்த நம்ம கதிர் பக்கம் திரும்பி நான் மெதுவாக “பாஸ்ஸு, ரயில்வே ஸ்டேஷன் போய் இறங்கியதும் பக்கத்துலே போலீஸ் ஸ்டேஷன் இருக்கான்னு யார்ட்டையவது விசாரிச்சு அங்க போயி முதல்ல ஒரு ரிட்டன் கம்ப்ளெயின்ட்ட குடுத்து வெச்சிருவோமா எதுக்கும்?” என்று மெல்ல அவரை உசுப்பேத்தினேன். யோசனையை கலைத்து என் பக்கம் திரும்பி “என்னனு?’ என்றார் அப்பாவியாக. நானும் சீரியஸ்ஸாவே (வைகைப் புயல் வடிவேலு கணக்கா) பதில் சொன்னேன் “என் கொச்சியை காணோம் தான் பாஸ்ஸு”. கதிர் கத்திய “கன்சூசூசூசூ ஏன்ன்ன்?” சென்னை வரைக்கும் கேட்டிருக்மே?

பின் குறிப்பு: என் வலைப்பதிவில் அடுத்து வரபோகும் என் கோச்சி கதைகளின் அடுத்த அத்தியாயம் – கேரள நாட்டின் இளம் பெண்களுடனே- தவறாமல் படியுங்கள்